روزنامه سازندگی

باشگاه نویسندگان محمد عطریانفر

منتشر شده در تاریخ دوشنبه 3 دی 1397 ساعت 13:36

دولت و جنگ اقتصادی

محمد عطریانفر، عضو شورای سیاستگذاری روزنامه سازندگی

در جوامع دموکراتیک که قدرت از طریق انتخابات جابه جا می‏شود، رقبای سیاسی در رقابت‏های انتخاباتی ماموریت‏هایی را عهده‌دار می‏شوند که بخشی از آن در حوزه تبلیغات و جنگ روانی علیه یکدیگر مطرح می‏شود. این اتفاقات در فصل رقابت‏ها تاحدودی به رسمیت شناخته شده و نقد چندانی برآن وارد نیست. اگرچه در همان دوره هم اخلاق و نزاکت سیاسی در رقابت‏ها باید مراعات شود. لذا از صبح پیروزی و درست بعد از نقطه پایان رقابت‏ها و به قدرت رسیدن یکی از رقبا، اولین گام اخلاقی درست این است که رقبای شکست خورده به رقیب پیروز تبریک می‏گویند.

تبریک رقبا به یکدیگر صرفا بیان یکسری واژگان متظاهرانه و بی‏محتوا نیست بلکه آنها با تبریک خود این پیام را منتقل می‏کنند که اگرچه با هم رقابت می‏کردیم و پیش از این منازعاتی داشتیم اما از لحظه‏ای که یکی از رقبا پیروز شد، همه توان و ظرفیت‏های گروهی در جهت تحقق منویات ملی و مطالبات کلان کشور در اختیار رقیب پیروز قرار می‏گیرد و درعین‏حال با چشم بینا، آگاهی و بصیرت کافی و با نگاه نقادانه عملکردها را مبتنی بر شعارها رصد می‌کنند و در زمان لازم نقد خود را هم وارد خواهند ساخت.


چنین منطقی قابل دفاع و پذیرش است. اما متاسفانه در ایران از همان صبح پیروزی اگر چه ممکن است تبریکی هم گفته شود اما همفکران رقبایی که از صحنه رقابت خارج شده‏اند نوعا همان روند تخریب، مخالفت یا نقد شکننده را رها نمی‏کنند و مسیر خود را به سمت به‏شکست کشاندن رقیب پیروز سوق می‏دهند.  البته زمانی که به آنها تذکر داده می‏شود که شیوه برخوردهایشان بیش از آنکه در مقام نقد سازنده با رقیب پیروز باشد و ماهیت رقابت‏های حزبی به خود بگیرد، بیشتر با هدف از بین بردن فرصت‏های ملی قلمداد می‏شود، آنها تلاششان بیشتر بر این موضوع معطوف می‏شود که ثابت کنند پیروزی رقیب مبهم است. آنها گمان می‏کنند موقعیتی که برای رقیب پیروز فراهم آمده جایگاهی غیرمشروع، ناخواسته و مساله داری است.
این بیماری متاسفانه در نوع رقابت‏ها وجود دارد. دولت آقای روحانی از این نوع گرفتاری‌ها بیش از دولت‏های پیشین رنج می‏برد. علت هم این است که وی شخصا فردی اصولگرا است و خاستگاه سیاسی او اصولگرایی بوده. حال حضور او در قوه مجریه با پشتیبانی و حمایت نیروهای اصلاح طلب و معتدل چندان به مذاق مخالفان خوش نیامده است. بنابراین چنین اتفاقی برای دوستان پیشین اصولگرای رئیس‏جمهور غیرقابل پذیرش بوده و باعث دغدغه و نگرانی آنها می‏شود. از این جهت باید گفت شاید این حجم از تخریب، مقاومت، مخالفت، جنگ روانی و فضاسازی‏های تند سیاسی علیه رئیس‏جمهور مستقر، حتی از دولت آقای خاتمی که دولتی اصلاح طلب با پشتیبانی اصلاح‏طلبان بود، بیشتر است. آقای روحانی رفتارهای تخریبی دوستان دیروز خود را خوب می‏شناسد و عملا با ادبیات و شگرد جنگ روانی آنها آشناست.

به همین دلیل هم واژگانی مشابه آنها به کار می‏برد و معمولا در رفتارهای مقابله‌جویانه و پاسخ‏های رودررو، در برابر مخالفین خیلی نیرومند در صحنه ظاهر می‏شود. حسن روحانی عملا به جای کل دولت جواب می‏دهد و با زبان گزنده مقابله‏های خود را به رخ آنها می‏کشاند. بنابراین به طور طبیعی تاثیرات این فرآیند در افکار جا می‌افتد و در اذهان عمومی خیلی خوب می‌نشیند و از این بابت هم  مخالفان را به یک موضع مضاعف تخریب می‏کشاند. لذا آنچه درحال‏حاضر برسر دولت می‏آید، بخش بزرگی از گرفتاری‏ها ناشی از همین مساله است.اما به واقع باید گفت در نبرد رودررو با دشمن و دفاع شرافتمندانه از کشور طرفین خط پیشرانی را برای فتح قله‏ها در نظر می‏گیرند که این خط پشتیبان نیز دارد و این نهادهای پشتیبان باید نیروهای خط مقدم را حمایت کند. امروز ما با آمریکایی‏ها درگیر هستیم و معضلات سنگین اقتصادی‏ای برای ایران به وجود آورده‏اند. دولت به مثابه همان نیروهای خط مقدم در حل این مشکلات پیش می‏رود و باید مورد حمایت قرار گیرد. نکته قابل تاکید این است که درست همانطور که در مقاطع جنگی هرگونه اقدام و مخالفت نسبت به نیروهای خط مقدم از نظر منطق نبرد امر ناصواب و حرام است، حقیقتا در مقطع فعلی نیز با توجه به گرفتاری‏های ذاتی که بین ایران و دولت آمریکا وجود دارد و مشکلات اقتصادی عدیده‏ای که در سطح بین‌الملل برای جمهوری اسلامی ایران به وجود آورده‏اند، چنین هجمه‏هایی از سمت مخالفان داخلی روا نیست.

تلاش آنها برای زمین زدن آقای روحانی و تشدید فضای روانی علیه دولت با هیچ حق و منطقی سازگاری ندارد. در این رابطه باید این هشدار را به همه دوستان و همین رقبای دیروز انتخاباتی خودمان بدهیم که ولو دولت بنا به دلایلی در برخی از ماموریت‌ های خود توفیق چندانی نداشته است، اما شرایط مبهم کنونی حکم می‏کند همه جانبه از دولت صیانت و حفاظت کنیم و حداقل دغدغه ذهنی رئیس‏جمهور را در داخل رفع کرده و اجازه دهیم روحانی و نیروهای کارآمد دولت فقط و فقط به حل مسأله و مناقشه جهانی کشور هم در عرصه سیاسی و هم در عرصه اقتصادی فکر کنند و نگران پشت صحنه‏ها نباشند.